Het gewicht van spullen

Ik hou enorm van mooie handgemaakte dingen, van mooie, oude handgemaakte dingen, van romantische oude dingen.

Op rommelmarkten en in kringwinkels denk ik ook altijd dat ik die dingen moet redden, want de ambachten zijn uitstervende en als ook de spullen verdwijnen, schiet er niks meer over van want een mensenhand maken kan.

Althans, dat denk ik, of dat maak ik mezelf wijs, zodat ik mij nog een paar extra lederen handschoenen die-eigenlijk-niet-goed-passen-maar-o-zo-mooi-zijn-en-echt-wel-goedkoop kan verantwoorden.

Ik hou ook wel van mooie ‘vrouwelijke’ dingen, van schoenen met hoge hakken, lingerie, handtassen, schmink, …
(Vooral als ze ook weer in de vorige categorie van oud en romantisch passen)

In mijn hoofd zie ik mijzelf niet als een vrouw met een regenjas aan die tassen met boodschappen zeult (en daardoor zweet) maar als een dame, met ragfijne kousen en haar handen in een mof van konijnenbont. Die dame wordt rondgereden (uiteraard), flaneert door haar huis in zijden kamerjas tot de middag, maakt zich op aan haar kaptafel en gaat op reis met een arsenaal aan lederen koffers en hoedendozen. (ja, ik kijk graag naar Downton Abbey J)
Maar wacht, in mijn hoofd ben ik ook een blozende boerenmeid die in Bokrijk woont. Ze maakt haar confituur in een koperen ketel, huppelt met emaillen melkkan over de veldweg, strijkt mooi geborduurd linnengoed met een zware ijzeren strijkbout en bakt wafeltjes met het wafelijzer boven de Leuvense stoof.

Maar de realiteit dringt zich op. Door mij wat te verdiepen in minimalisme, en dus ook het minimaliseren van je kledingkast, kom ik tot de constatatie dat ik in werkelijkheid die vrouw met de regenjas en de praktische fietstassen ben (verbazend dat ik daar 35 jaar voor nodig heb, niet?). Een vrouw die werk met verbouwing met kind met sociaal, bewust en relatief gezond leven probeert te combineren. Een vrouw die haar fiets of auto zelf moet besturen dus exit mof, een vrouw die moet rennen en bukken en breken en tillen en soms uren moet staan dus exit fijne hakjes, fijne nylonkousen en fijne kamerjas. En ook bye bye aan linnengoed waar geen strijktijd voor vrij gemaakt kan worden of emaillen koffiekan want de espresso machine werkt prima.

Ik heb dus jaren dingen verzameld die voor de vrouw van mijn fantasie bedoeld zijn, in plaats van voor mij. Ik heb ook kledij genaaid voor die vrouw, die ik dan toch heel af en toe aan kon doen, maar veel te weinig in verhouding tot de geïnvesteerde tijd en het gebruikte materiaal. Mijn huis puilt hier en daar uit met mooie koffers, handschoenen, schoenen, sjaals, poederdozen en dies meer,
met huisraad van email, manden, oude geborduurde servetten en glazen bokalen voor confituur. Dingen waar ik plaats voor moet zoeken, die ik moet afstoffen en die ik voor de -tigste keer moet verhuizen door onze verbouwing.

Het wordt tijd om mijn fantasievrouw op reis te sturen.

Een klein beetje van haar spullen mogen blijven voor in de verkleedkoffer, om de fantasie van mijn dochter te voeden😉 maar de andere dingen moeten weg. Spullen van zowel ‘upstairs’ als ‘downstairs’ mogen naar kringwinkels, rommelmarkten, kledingcontainers, buren, vrienden, liefhebbers,…
Hopelijk worden daar zowel mijn gemoed als mijn huis lichter van.
En hopelijk neemt de Dame noch de Boerenmeid het mij, vrouw van de 21ste eeuw, kwalijk, dat ik haar wandelen stuur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s